SON DAKİKA

ABD İLE GÜVENSİZ BÖLGE!..

GÜVENLİK, DÜNYA, SİYASET, YORUM & ANALİZ

MÜŞTEREK HAREKAT MERKEZİ!..

GÜVENLİK, YAZARLAR, YORUM & ANALİZ

EKMEK-KUR’AN ÇARPSIN!..

Bu haber 18 Eylül 2019 - 15:27 'de eklendi ve kez görüntülendi.

Yerde bulunca ekmeği üç defa öpüp alnına değdirip başına koyan, başına taç eden bir nesil hangi ara bu kadar ruhsuzlaştı.

“Ekmek çarpsın, Kur’ân çarpsın, Allah çarpsın, Ekmek Kur’ân çarpsın, Ekmek Mus’haf çarpsın, Nimet çarpsın.”

Bu ifadeleri zaman zaman belki bizde kullanmışızdır. Genellikle halk arasında kullandığımız bu çarpık, saçma söz/ler sıkıntılı, söylenmemesi gereken sözlerdir.

Allah Teâlâ, yarattığı bütün kâinatın, nimetlerin tek sahibi. Yüce kitabımız Kur’ân-ı Kerîm yol göstericimiz, manen doyacağımız tek nimet. Peygamberimiz (s.a.v) ALLAH TEÂLÂ’nın elçisi, bize gönderilmiş mükemmel bir nimet. Ekmek de, nimetlerin başı, anası, sofralarımızın baş tacı, vazgeçilmez esası.

Bu zamana kadar ne Kur’an, ne ekmek hiç kimseyi çarpmamış, hiç kimseyi yolundan saptırmamış, insanı da yolundan çıkarmamıştır. Aslında nimetin, ekmeğin önemini ifade etme açısından halisane söylenen ama yanlış söylenen bir söz. Ekmek ilk çağlardan günümüze kadar gelen en önemli nimetlerden biri.

Bakın atamız Orhan Gazi, Bursa’yı fethettikten sonra Uludağ’ın eteklerindeki fırıncıları denetler. Fırının birinde ekmeklerin üzerindeki üç çizgi dikkatini çeker. Fırıncıya ekmeklerin üzerinde neden 3 çizgi olduğunu sorar. Fırıncı ‘’Biz Hristiyanız. Yediğimiz ekmek Tanrı, oğul ve kutsal ruhu hatırlatsın diye ekmeklerin üzerine 3 çizgi çekeriz’’ der. Orhan Gazi bu durumdan çok etkilenir ve bir ferman yayınlayarak; ‘‘Bundan sonra bütün Müslüman fırıncılar, Allah’tan başka ilah olmadığına işaret etmek için ekmeğin üzerine bir çizgi çeke’’ buyurur. İşte yaşanmış bu menkıbeden alacağımız ders; atalarımızın ekmek gibi bir nimete ne kadar önem verdiği ve ne kadar önemli bir nimet olduğu gerçeğidir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v) buyuruyor ki; “Herhangi birinizin lokması yere düştüğü zaman, bulaşan şeyi temizleyip lokmayı yesin. Onu şeytana bırakmasın.”

Peygamber Efendimiz (s.a.v) yere düşen, nimete bulaşan çer çöp gibi şeyleri temizledikten sonra lokmayı yemek, israfı önlemeye yönelik bir tavsiyedir. Bunu herkesin midesi kaldırmayabilir. Lokmayı atmayıp onu kedi, köpek gibi hayvanlara yedirmek suretiyle de Peygamber Efendimiz (s.a.v) tavsiyesine uyulmuş olur.

Peygamber Efendimiz (s.a.v) lokmayı şeytana bırakmamak Hadisi Şerif’ini şöylede anlayabiliriz:

Yere düşen lokmayı yemeyip atmak bir israftır. Şeytanın istediği de insanı israfa yöneltmektir. Yüce kitabımız “Saçıp savuranlar şeytanların dostlarıdırlar” 17-27 âyet-i kerîmesi de bu gerçeğe işaret etmektedir.

Anadolu’nun manevi mimarından biri olan Şeyh Hamid-i Veli, Hacı Bayram-ı Veli Hazretleri başta olmak üzere İstanbul’un manevi fatihi, bir çağ kapatıp bir çağ açan Akşemseddin yani “Köse” lâkabıyla anılan ve birçok talebe yetiştirerek Osmanlı Devleti’nin manevi anlamda büyümesinde gelişmesinde büyük katkısı olmuş bir Allah dostudur. Namını ekmekten almış “Somuncu Baba“, Bursa’da çilehanesinin yanına yaptığı ekmek fırınında somun pişirerek çarşı pazar dolaşıp; “Mü’minler, Somunlar” nidâlarıyla her gün ekmek dağıtan bu yaşlı nurâni zât, ‘‘Şeyh Hamidi Veli Hazretleri’’, Ulu Cami’nin inşası sırasında da işçilere ve halka somun dağıtmış, manevi yönünü gizlediğinden dolayı halk arasında “Somuncu Baba” lâkabıyla tanınır. İşte ‘Hak’kın rızasını’ kazanabilmek için ekmeğe, nimete verdiği önemden dolayı, HAK’ta, onu halka sevdirmiştir.

Geçen hafta Kadıköy Anadolu Lisesi’nde okula yeni başlayan çocuklar için sanki vapurda martılara simit atar gibi “simit atma töreni” diye çok üzücü bir olay gerçekleşmiş, nimetin kadrini, kıymetini, önemini bilmeyen bir kısım nesil, sosyal medyada ülkenin gündemine oturmuştu.

Şehirler mi ruhsuzlaşıyor yoksa nesiller mi ruhsuzlaşıyor. Yoksa onları yetiştiren anne babalar mı ruhsuzlaşıyor. Yada nüfus cüzdanlarımızda yazılan müslüman kimliklerimiz mi ruhsuzlaşıyor.

İstanbul gibi manevi kimlikli bir şehir böylesine vahim bir hadise ile kimliksiz şehir/ler/emi dönüşüyor. Yoksa nesillerimiz de şehrimizle birlikte mi kimliksizleşiyor.

Yerde bulunca ekmeği üç defa öpüp alnına değdirip başına koyan, başına taç eden bir nesil hangi ara bu kadar ruhsuzlaştı.

Oysa ne güzel söylemiş Çöl Aslanı Ömer Muhtar “Çocuklarınıza sütle birlikte Kur’an’dan öğütler verin. Boyları büyürken, kalpleri ve bakış açıları da büyüsün.”

İşte Somuncu Baba gibi, Hacı Bektaşı Veli gibi, Mevlana gibi , Yunus gibi ve Osmanlı Devleti gibi bir ecdadı tanı/t/a/mayan, Kur’an-ı, Kelamı öğrenmeyen, öğretemeyen bir nesil yetiştirirsek maneviyatımızda biter, neslimiz tükenir. İçimizden de böyle birtakım nesiller zuhur eder. En küçük bir nimetten bile hesaba çekileceğimiz ekmeğe bu kadar nankörce davranıp ona hürmet etmezsek ki ekmek nimettir ona hürmet etmek düşer; maneviyatımız söner, ahlakımız yok olur, gençlerimiz karanlıkta kaybolur..

Rivayete göre Hazreti İbrahim’in (A.S) çok malı vardır. Allah’u Teâlâ’ya;

“- Yarabbi bu kadar malın şükrünü eda edemiyorum. Lütfen birazını al.” diye dua eder.

Allah’u Teâlâ;

” – Öyleyse ekmeği ayakta ye ya İbrahim.” diye vahyeder.

Hz. İbrahim (A.S) ekmeği ayakta yemeye başlar. Fakat kırıklar dökülmesin diye boynuna mendil bağlar böylece kırıklar mendile dökülür. Hazreti İbrahim’in (A.S) malı daha da çoğalır. Yine Allah’u Teâlâ’ya dua eder.

Allah’u Teâlâ;

” – Sen ekmek kırığına hürmet ettiğin sürece ben senden malımı azaltmam ya İbrahim.” der.

Şükreden nesil/ler/den olmamız gerekir. Yüce yaratıcımız; Enfal Suresi, 26. ayetinde, “Hatırlayın; hani sizler sayıca azdınız ve yeryüzünde zayıf bırakılmıştınız, insanların sizi kapıp-yakalamasından korkuyordunuz. İşte O, sizi (yerleşik kılıp) barındırandı, sizi yardımıyla destekledi ve size temiz şeylerden rızıklar verdi ki şükredesiniz.” diye buyurmaktadır.

Ülkemizde ve dünyada o kadar evsiz, aç ve sokak çocuğu, insan, hatta hayvan var ki; o nimetleri yerlere atmak değil, onların karınlarını doyurmak gerekir.

Öpüp anlımıza koyduğumuz o nimeti bir duvarın üstene bırakalım aç hayvanlar, aç kuşlar yesin diye. Yoksa azap günü çetindir. ALLAH (C.C) vadini yerine getirecektir. Cennet haktır, cehennem haktır. Her ikisi de dolacaktır. Seçim bizim elimizde..

Yazımızı Diyanet takviminden okuduğum;

“OKULA BAŞLAYAN ÇOCUĞUN UNUTULMAZ HATIRASI; ÂMİN ALAYI” diye yazdıkları, ‘’okul açılışları öyle değil ecdadımızın yaptığı gibi böyle olur’’ örneğini vererek ve kulağımıza küpe yaparak bitirelim.

Çocuğun eğitim hayatı boyunca unutamayacağı tatlı bir hatıra olan âmin alayı, günümüze de güncellenerek uygulanabilecek bir eğitsel merasimdir.

“Osmanlı döneminde çocuklar okul hayatına “Amin Alayı” olarak adlandırılan törenle başlardı. Okula başlayacak çocuğun ailesi bir gün önceden mektebin hocasına haber gönderirdi. Hoca da merasim günü çocukları sıraya dizer, öncekiler yüksek sesle ve koro halinde ilâhiler okuyarak, arkadakiler de beyit aralarında “amin” diye bağırarak neşe içinde yeni başlayacak çocuğun evine gelirlerdi. Âmin alayı eve doğru yaklaşırken çocuk kapıda bekletilir, eve gelince hoca dua eder, arkasından herkes “amin” derdi. Daha sonra çocuk, önceden süslenerek hazırlanmış bir arabaya bindirilir ve ilâhiler söylenerek çıkılırdı. Çocuğun ailesi ile davetliler ve halk kafilenin arkasında giderlerdi. Şehrin sokaklarında bu şekilde bir müddet dolaşılarak çocuk mektebe getirilirdi. Çocuk ilk dersini aldıktan sonra hocasının ve davetlilerin elini öper, diğer talebelerinden birisi kısa bir sure okur ve hocanın yaptığı dua ile tören biterdi.”

Yusuf Çebi/DipDalgaHaber.com

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.